Сабранае ў хаце тытуню ў снапы лісьце накіроўваюцца ў хату фэрмэнтацыі, зачынены наглуха і цёмны ангар, дзе іх раскладваюць на плятформе ў кучы вышынёй 1 м. Тэмпэратура ўсярэдзіне іх паступова падвышаецца. Калі яна дасягае 35°C, кучы дробняцца, каб дазволіць тытуню астудзіцца. Лісце застаецца ў такім становішчы ад 20 да 50 дзён, у залежнасці ад яго якасьці і прызначэньня, а таксама кліматычных умоваў, пры якіх яно было сабранае. З лісьця выпарваюцца яго сокі, і яно набывае аднастайны колер. (далей…)

Працэс завязваецца ў самы гарачы перыяд. Падчас усяго жніўня тытуняводы рыхтуюць землі, пераворваючы іх старым спосабам, з дапамогай упрэжаных у плуг быкоў. Толькі сіла жывёл забясьпечвае акуратнасьць і тонкасьць апрацоўкі глебы, не дапушчаючы, каб лемеш плуга зачапіў гліністы пласт, зьмяшаўшы яго з лёгкай пяшчанай зямлёй. (далей…)

Распаўсюджваньню тытуню спрыялі тры фактары:

1. Навізна: жыхароў старога сьвету захапляе ўсё тое, што адбываецца ў Амэрыцы;
2. Карысьць для здароўя: у то час лічылі, што з дапамогай тытуню можна лячыць язву;
3. Гадоўля тытуню апынулася незвычайна прыбытковай справай.

Эканоміка, у канчатковым рахунку, і прадыктавала стаўленьне да тытуню ўсяго заходнеэўрапейскага грамадства. (далей…)

Трохмесяцовае плаваньне Хрыстафора Калюмба (Christopher Columbus) ў 1492 годзе завяршылася высаджваньнем на выспе Сан-Сальвадор, з наступным адкрыццём шэрагу выспаў Багамскага архіпелага і Кубы. Яму сустрэліся індзейцы племя Таіна. Прыязныя тубыльцы трымалі ў зубах травяныя скруткі, якія цьмелі, а яны ўдыхалі іх дым. Так адбылося першае знаёмства эўрапейцаў з тытунем.

Далейшае распаўсюджваньне тытуню стала справай часу. Аднак яно не было такім ужо гладкім, паколькі ўжываньню чужога зельля запрацівіліся служэбнікі царквы. Яны зьвязвалі паленьне тытуню з ідалапаклонствам. Ім і ў галаву не прыходзіла, што індзейцы могуць паліць тытунь для задавальненьня.

Радрыга дэ Херас (Rodrigo de Jerez) і Луі дэ Торэс (Luis de Torres), чалец каманды адкрывальніка і перакладчык Калюмба, першымі ўбачылі індзейцаў Таіна за паленьнем табаку. Вярнуўшыся на радзіму, Херас патрапіў у турму. Яго жонка, убачыўшы, як падчас паленьня ў мужа з рота і носу ідзе дым, паведаміла аб гэтым царкоўным уладам. Суд інквізіцыі быў строгі.

Каб як сьлед пазнаёміцца з цыгарай і ацаніць усё яе вартасьці, патрабуюцца шматгадовыя досьвед і практыка. Непадрыхтаванае і няўмелае ўваходжаньне ў сьвет курцоў цыгараў можа прывесьці да таго, што ў пачаткоўцаў назаўжды зьнікне ахвота ўзяць цыгару. Для неазнаёмленых гэты сьвет падаецца падобным да джунгляў або горш таго, сэкты, куды шлях староньнім зачынены.

Міфы ўзьнікаюць у выніку павярхоўнага позірку на гісторыю цыгараў, тады як цыгара, сам назоў якой абвеяны таямніцай, зьяўляецца прадуктам доўгай і карпатлівай працы, якая ўдасканальваецца з плыньню стагоддзяў.

Мы радыя вітаць Вас на першай беларускамоўнай старонцы, прысьвечанай сьвету цыгараў.

Спадзяемся, тут вы знойдзеце для сябе штосьці новае і цікавае з гісторыі ўзьнікненьня цыгараў, працэсу вырошчваньня табаку, мастацтва паленьня цыгары, а таксама пуцяводнага разьдзелу пра маркі і формы цыгараў.

Прыемнага чытаньня.