Акрамя фарматаў, існуюць традыцыйныя формы цыгараў. У розных вытворцаў пад адным і тым жа назовам могуць быць цыгары рознай формы, а цыгары аднолькавага профіля могуць менавацца па-рознаму.

Падрябязьней пра фарматы і формы цыгараў.

Даўжыня дадзеная у дзюймах

Але нягледзячы на тое, што пры вырабе цыгар былі няўхільна выкананыя ўсё правілы, якія забясьпечваюць іх высакародны глянец, нават у адной скрынцы вы ня знойдзеце два цалкам ідэнтычныя узоры, па-першае, таму, што ў адну скрынку зьмяшчаюцца цыгары, вырабленыя рознымі майстрамі, па-другое, таму, што ў прыродзе ня існуе двух цалкам ідэнтычнага лісьця.

Галоўка – гэта кончык цыгары, які курэц перад паленнем абразае, потым цыгара падносіцца да роту. Калі ж запаліць яе з боку галоўкі і пачаць паліць, то вы адчуеце, як густ яе пагаршаецца, пакуль цыгара зусім не сапсуецца.

Цыгары, вырабленыя машынным спосабам, прадаюцца ўжо цалкам падрыхтаванымі да палення: або іх галоўкі надрэзаныя, або ў іх зроблена адтуліна. Галоўка цыгар, згорнутых уручную, заўсёды запячатаная, і яе варта абрэзаць перад паленьнем. Да іншага канца цыгары, ножцы, падносяць крыніцу полымя. Ён заўсёды адчынены і паказвае сьвежы зрэз.

Паміж двума канцамі разьмяшчаецца корпус, у якім і цыркулююць усе панадлівыя сокі цыгары.

Сумесі цыгар імкнуцца захоўваць у сакрэце. Гэтак жа, як вінаробы захоўваюць у сакрэце спосабы падрыхтоўкі віна.

Напаўняльнік складаецца з тытунёвага лісьця розных гатункаў. Звычайна іх тры: ligero (верхні ліст расліны, атрымлівае больш за ўсё сонечнага колеру, у цыгары дае крэпасьць), seco (абумоўлівае водар) і volado (ніжнія лісты тытунёвай расьліны, забясьпечваюць гарэньне цыгары).

Такое азначэньне даецца ў 7-томным выданьні слоўніка Робэра і дапаўняецца сьпісам найменьняў марак цыгар, напрыклад “havane”, “londres”, “panatela”…

Вядома, што ўлады шматлікіх краінаў ужо даўно занесьлі тэхнічны дадатак у азначэнні цыгары.

Вось, напрыклад, якое азначэньне цыгарам дае мытная служба Расеі:
1. Цыгары складаюцца цалкам з тытуню, уключаючы покрыўны ліст (кашулю)
2. Падгортка і абгортка таксама могуць быць вырабленыя з адноўленага тытуню, дзе 60% часьціц тытуню маюць шырыню і даўжыню больш за 1,75 мм.
3. Покрыўны ліст мае падгортку з вуглом, прынамсі, 30 градусаў да падоўжнай восі скрутку;
4. Даўжыня акружнасьці выраба складае ня меней за 34 мм.

Шматлікія любяць параўноўваць цыгары з віном. І калі параўнаць цыгару па складанасьці вырабу, то можна супаставіць яе з шампанскім або каньяком. На самой справе цыгара ўяўляе сабой вынік маніпуляцый з дбайна адабраным высакаякасным тытунёвым лісьцем рознага паходжаньня і прызначэньня. У выніку такіх маніпуляцый кожная цыгара – у залежнасьці ад гатунку і фармату – набывае свой спэцыфічны характар.

На Кубе, дзе цягам дзесяцігоддзяў гаванскія цыгары здабылі легендарную значнасьць, на суседняй выспе Санта-Дамінга, у Мэксыцы, Бразыліі, Інданэзыі і на Канарскіх выспах цыгары вырабляюць падобным чынам, калі ня лічыць некаторых дробных нюансаў.

Лісьце тытуню паступаюць у escogida, хата сэлекцыі. Лісьце змочваюць вадой (а лісьце для напаўняльніка цыгары – настоем на тытунёвых сьцеблах). Затым лісьце разгладжваюць і сартуюць rezagadoras (сартавальшчыцы лісьця). Лісьце разьмяркоўваюць па групах у залежнасьці ад памеру, колеру, тэкстуры, паходжаньня і прызначэньня (capa, capote, ligero, volado, seco). Дасьведчанай сартавальшчыцы досыць кінуць адзін позірк, каб вызначыць да 40-ка (!) розных характарыстакаў ліста. Пасьля сэлектыўнага адбору лісьце сякуць напалову (акрамя будучых покрыўных лістоў), зьбіраюць у пучкі па 40-60 штук, а затым у зьвязкі з 4-х пучкоў, manojos.

Пасьля гэтага пакуюць і адпраўляюць на фабрыкі па вырабе цыгараў.

Звычайна ў сярэдзіне верасьня, тытуняводы пачынаюць засяваць зямлю, прызначаную для атрыманьня тытунёвай расады. Вельмі маленькія памеры і лёгкасьць насеньня патрабуюць асаблівай тэхнікі пасеву. Тытунявод кідае жменю насеньня (каля 5,00 г) у напоўненую вадой 20-літровую ёмістасьць, зьмесціва якой ён затым мэтадычна распырсквае над зямлёй. Пасьля завяршэньня апэрацыі аплодненую зямлю накрываюць саломай, каб не пашкодзіць насеньне. Праз тыдзень пачынаюцца клопаты: занясеньне ўгнаеньняў, абкурваньне, аэрацыя парасткаў, дужаньне з пустазельлямі; салому патроху прыбіраюць, спачатку палову, затым дзьве траціны, нарэшце, усю.

Па сканчэньні 45 дзён, калі ўсходы дасягнуць каля 15 см, тытунявод здабывае іх з «калыскі», каб перасадзіць на сталае месца. Гэтая апэрацыя ажыцьцяўляецца вельмі хутка, максімальна асцярожна і выразна: менш чым за 2 гадзіны расаду пасьпяваюць выкапаць, сабраць у пучкі па 100 усходаў у кожным, прадэзінфікаваць і высадзіць шэрагамі на плянтацыі. Для раўнамернасьці пасадкі выкарыстоўваецца вяроўка з вузламі праз кожныя 85 см. Зямля пакрываецца сьветла-зялёным абрусам з маладых парасткаў. Некаторыя з іх, нягледзячы на ўсе выкруты і клопат тытуняводаў, не прымаюцца на новым месцы і гінуць.

Тытунёвае лісьце знаходзіцца пад пільным даглядам, незалежна ад яго прызначэньня – стаць покрыўным лістом, злучным або для напаўненьня. На 35-ы дзень на верхавіне кожнага кусьціка зьяўляецца кветка, якую неабходна прыбраць, каб яна не адбірала ў лісьця пажыўныя рэчывы. Куст выкідвае ўсе новыя і новыя бутоны, якія таксама зьнішчаюцца да сярэдзіны студзеня, калі тытунёвыя кусты дасягаюць вышыні 1,50 мэтраў.

На кожным сьцябле разьмяшчаецца ад 12 да 18 лісьцеў, якія прыбіраюць уручную, зрываючы іх парамі або ўзроўнямі, пачынаючы з лісьця ніжняга ўзроўню, найменш пахкіх з-за недахопу сонца. Гэтая праца праводзіцца з 48-га па 85-ы дзень жыцьця расьлінаў, расьцягваючыся больш чым на месяц.

Сабраўшы лісьце, прызначанае для выкарыстаньня ў якасьці покрыўнага, яго адразу ж дастаўляюць у хату тытуню, дзе, схаваныя ад сонечных прамянёў, яны будуць павольна высыхаць. Лісьце для напаўняльніка спачатку сушацца на працягу 5-7 дзён пад сонечнымі прамянямі, а ўжо потым накіроўваюцца ў хату тытуню. Хата тытуню – гэта памяшканьне дзе сушаць і захоўваюць лісьце тытуню.

У хаце тытуню зьвязвальшчыцы сшываюць іх па парах, два па двух. Звычайна патрабуецца ад 25 да 50 дзён, каб лісьце набыло залаціста-карычневы колер. Працэс сушкі лічыцца завершаным, як толькі высыхае цэнтральны прожылак ліста. У выніку кожны ліст губляе да 85% ад сваёй першапачатковай вагі.

(Працяг далей…)