Распаўсюджваньню тытуню спрыялі тры фактары:

1. Навізна: жыхароў старога сьвету захапляе ўсё тое, што адбываецца ў Амэрыцы;
2. Карысьць для здароўя: у то час лічылі, што з дапамогай тытуню можна лячыць язву;
3. Гадоўля тытуню апынулася незвычайна прыбытковай справай.

Эканоміка, у канчатковым рахунку, і прадыктавала стаўленьне да тытуню ўсяго заходнеэўрапейскага грамадства. (далей…)

Трохмесяцовае плаваньне Хрыстафора Калюмба (Christopher Columbus) ў 1492 годзе завяршылася высаджваньнем на выспе Сан-Сальвадор, з наступным адкрыццём шэрагу выспаў Багамскага архіпелага і Кубы. Яму сустрэліся індзейцы племя Таіна. Прыязныя тубыльцы трымалі ў зубах травяныя скруткі, якія цьмелі, а яны ўдыхалі іх дым. Так адбылося першае знаёмства эўрапейцаў з тытунем.

Далейшае распаўсюджваньне тытуню стала справай часу. Аднак яно не было такім ужо гладкім, паколькі ўжываньню чужога зельля запрацівіліся служэбнікі царквы. Яны зьвязвалі паленьне тытуню з ідалапаклонствам. Ім і ў галаву не прыходзіла, што індзейцы могуць паліць тытунь для задавальненьня.

Радрыга дэ Херас (Rodrigo de Jerez) і Луі дэ Торэс (Luis de Torres), чалец каманды адкрывальніка і перакладчык Калюмба, першымі ўбачылі індзейцаў Таіна за паленьнем табаку. Вярнуўшыся на радзіму, Херас патрапіў у турму. Яго жонка, убачыўшы, як падчас паленьня ў мужа з рота і носу ідзе дым, паведаміла аб гэтым царкоўным уладам. Суд інквізіцыі быў строгі.

Каб як сьлед пазнаёміцца з цыгарай і ацаніць усё яе вартасьці, патрабуюцца шматгадовыя досьвед і практыка. Непадрыхтаванае і няўмелае ўваходжаньне ў сьвет курцоў цыгараў можа прывесьці да таго, што ў пачаткоўцаў назаўжды зьнікне ахвота ўзяць цыгару. Для неазнаёмленых гэты сьвет падаецца падобным да джунгляў або горш таго, сэкты, куды шлях староньнім зачынены.

Міфы ўзьнікаюць у выніку павярхоўнага позірку на гісторыю цыгараў, тады як цыгара, сам назоў якой абвеяны таямніцай, зьяўляецца прадуктам доўгай і карпатлівай працы, якая ўдасканальваецца з плыньню стагоддзяў.