Цыгара (ад гішпанскага cigarro) – скрутка з лісьця тытуню, якую можна паліць у тым выглядзе, як яна ёсьць.

Такое азначэньне даецца ў 7-томным выданьні слоўніка Робэра і дапаўняецца сьпісам найменьняў марак цыгар, напрыклад “havane”, “londres”, “panatela”…

Вядома, што ўлады шматлікіх краінаў ужо даўно занесьлі тэхнічны дадатак у азначэнні цыгары.

Вось, напрыклад, якое азначэньне цыгарам дае мытная служба Расеі:
1. Цыгары складаюцца цалкам з тытуню, уключаючы покрыўны ліст (кашулю)
2. Падгортка і абгортка таксама могуць быць вырабленыя з адноўленага тытуню, дзе 60% часьціц тытуню маюць шырыню і даўжыню больш за 1,75 мм.
3. Покрыўны ліст мае падгортку з вуглом, прынамсі, 30 градусаў да падоўжнай восі скрутку;
4. Даўжыня акружнасьці выраба складае ня меней за 34 мм.

Шматлікія любяць параўноўваць цыгары з віном. І калі параўнаць цыгару па складанасьці вырабу, то можна супаставіць яе з шампанскім або каньяком. На самой справе цыгара ўяўляе сабой вынік маніпуляцый з дбайна адабраным высакаякасным тытунёвым лісьцем рознага паходжаньня і прызначэньня. У выніку такіх маніпуляцый кожная цыгара – у залежнасьці ад гатунку і фармату – набывае свой спэцыфічны характар.

На Кубе, дзе цягам дзесяцігоддзяў гаванскія цыгары здабылі легендарную значнасьць, на суседняй выспе Санта-Дамінга, у Мэксыцы, Бразыліі, Інданэзыі і на Канарскіх выспах цыгары вырабляюць падобным чынам, калі ня лічыць некаторых дробных нюансаў.