Да нядаўняга часу гандураскія цыгары, як і дамініканскія, былі мала вядомыя ў сьвеце, але гэта была адна з краінаў, да якой зьвярнулі свае позіркі цыгарныя мануфактуры пасьля рэвалюцыі на Кубе і накладаньні амэрыканскім урадам эмбарга на ўвоз у ЗША любых кубінскіх тавараў, уключаючы тытунь і цыгары.

Гэта, нараўне з іншымі эканамічнымі паслабленьнямі, пашырыла магчымасьці мануфактураў, і да часу цыгарнага буму, які распачаўся ў ЗША у пачатку 90-х і пачаў распаўсюджвацца па сьвеце, Гандурас меў усе перадумовы апынуцца на грэбні хвалі. Сёньня цыгары з гэтай цэнтральна-амэрыканскай краіны займаюць другую пазыцыю ў ЗША па аб’ёме паставак.

Асаблівасьць гандураскай вытворчасьці – падзел працы на цыгарнай фабрыцы, калі паўфабрыкат – напаўняльнае лісьце, загорнутае ў злучныя ліст – рыхтуюць адны працаўнікі, а апошнюю апэрацыю – абкручванне покрыўным лістом – выконваюць іншыя. Што тычыцца саміх цыгараў, тады як некаторыя гандураскія мануфактуры падладзілі свае сумесі да сучасных густаў, арыентаваных на слабыя, мяккія цыгары, большасьць вытрымліва ў сваіх прадуктах характэрную гандураскую танальнасьць, якая вызначаецца паняцьцем full-bodied і што лучыць іх з “гаванами”, і якія ў цэлым успрымаюцца як моцныя цыгары. Гэтыя вытворцы перакананыя, што сапраўды закаханыя ў цыгары рана або позна прыходзяць да “паўнаважкага” тытуню.