Лепшым паказчыкам якасці зьяўляецца ільснянае, нават зьлёгку алейнае пакрыцьцё цыгары, якое сьведчыць аб яе сьвежасьці. Асабліва гэта актуальна для кубінскіх, гандураскіх і нікарагуанскіх цыгараў. Гэты крытэр меней дзейсны ў выпадку з цыгарамі з Санта-Дамінга: тоўсты бляск не зьяўляецца вызначальным доказам нават самых прэстыжных гатункаў.

Дотык служыць таксама для адзнакі тэкстуры цыгары. Адзначым, што яна можа быць рознай нават у цыгар з адной скрынкі. Наяўнасць у покрыўнага ліста ледзь прыкметных прожылкаў, падвышаная зярністасьць не ўплываюць на якасьць самой цыгары, хоць гэтыя фактары і могуць прымусіць некаторых прыхільнікаў цыгар адмовіцца ад куплі.

Акрамя вызначэньня вартасьцяў покрыўнага ліста дакрананне дазваляе ацаніць якасць напаўнення цыгары. Паспрабуйце мякка слізгаць па цыгары вялікім, указальным і сярэднім пальцамі, злёгку паціскаючы корпус, каб праверыць, ці няма ў ёй пустэчаў або вузлоў. Гэтыя недахопы прысутнічаюць, калі цыгара здасца нечакана занадта мяккай або, наадварот, анамальна цьвёрдай навобмацак. Як правіла, такія пралікі сустракаюцца ў цыгараў, зробленых сьпехам або з парушэньнем тэхналёгіі. Можна натыкнуцца і на больш непрыемныя неспадзеўкі ў выглядзе прысутнасці ўсярэдзіне цыгар старонніх уключэнняў – кавалачка драўніны або дрэнна наразанага ліста. А паленьне фальшывых «гаван» становіцца немагчымым пасьля некалькіх зацяжак.