Індзейцы мая палілі скручанае тытунёвае лісьце задаўга да прыбыцьця ў Цэнтральную Амэрыку Хрыстафора Калюмба. На сёньняшні дзень Мэксыка зьяўляецца прызнаным вытворцам якасных цыгараў ручнога скручваньня, уключаючы цыгары клясы «прэміум». Тытунёвыя плантацыі Мэксыкі знаходзяцца ў штаце Наярыт, у даліне Сан-Андрэс, у Веракрус, Чыапас, Аахака. Мэксыканскія цыгары вырабляюцца выключна з мэксіканскіх гатункаў тытуню і валодаюць досыць моцным смакам. (далей…)

Да нядаўняга часу гандураскія цыгары, як і дамініканскія, былі мала вядомыя ў сьвеце, але гэта была адна з краінаў, да якой зьвярнулі свае позіркі цыгарныя мануфактуры пасьля рэвалюцыі на Кубе і накладаньні амэрыканскім урадам эмбарга на ўвоз у ЗША любых кубінскіх тавараў, уключаючы тытунь і цыгары. (далей…)

Клімат выспы Гаіці (ранейшы назоў Санта-Дамінга), падобны да клімату суседняй Кубы, зямля ня меней спрыяльная для гадоўлі тытуню і традыцыі яго культываваньня ўзыходзяць да дакалюмбавай эпохі. Цыгары, вырабленыя ў Дамініканскай Рэспубліцы, ва ўсім сьвеце лічацца праўдзівым увасабленьнем дасканалай якасьці.

Першыя тытунёвыя плянтацыі былі заснаваныя на Санта-Дамінга ў 1521 годзе, за 50 гадоў да першых кубінскіх плянтацыяў. Аднак нестабільная палітычная сітуацыя на працягу XIX стагоддзя на выспе, прыкметна замарудзіла станаўленьне цыгарнай вытворчасьці. Становішча плянтатараў Дамініканы прыкметна палепшылася з атрыманьнем выспай незалежнасьці ў 1845 годзе. Доўгі час цень гаванскай цыгары не даваў магчымасьці дамініканскім плянтатарам паказаць сябе. (далей…)

Куба – краіна-вытворца цыгар №1. Сёньня, на Выспе Свабоды вырабляюць каля 35 марак і 80 гатункаў цыгараў. Пры гэтым, больш 90% вытворчасьці тытуню ажыцьцяўляюць дробныя і сярэднія прыватныя гаспадаркі. Плянтацыі, досьвед і традыцыі вырабу цыгараў перадаюцца ў спадчыну. Аднак усе рэцэпты трымаюцца ў таямніцы. Сыравінай для кубінскіх цыгараў служыць выключна чорны гавайскі тытунь, але спэцыфіку кожнага гатунку вызначаюць разнастайныя спалучэнні трох кампанэнтаў, якія ўплываюць на крэпасьць, уласцівасьці гарэньня, смак і водар. (далей…)

Распаўсюджваньню тытуню спрыялі тры фактары:

1. Навізна: жыхароў старога сьвету захапляе ўсё тое, што адбываецца ў Амэрыцы;
2. Карысьць для здароўя: у то час лічылі, што з дапамогай тытуню можна лячыць язву;
3. Гадоўля тытуню апынулася незвычайна прыбытковай справай.

Эканоміка, у канчатковым рахунку, і прадыктавала стаўленьне да тытуню ўсяго заходнеэўрапейскага грамадства. (далей…)

Трохмесяцовае плаваньне Хрыстафора Калюмба (Christopher Columbus) ў 1492 годзе завяршылася высаджваньнем на выспе Сан-Сальвадор, з наступным адкрыццём шэрагу выспаў Багамскага архіпелага і Кубы. Яму сустрэліся індзейцы племя Таіна. Прыязныя тубыльцы трымалі ў зубах травяныя скруткі, якія цьмелі, а яны ўдыхалі іх дым. Так адбылося першае знаёмства эўрапейцаў з тытунем.

Далейшае распаўсюджваньне тытуню стала справай часу. Аднак яно не было такім ужо гладкім, паколькі ўжываньню чужога зельля запрацівіліся служэбнікі царквы. Яны зьвязвалі паленьне тытуню з ідалапаклонствам. Ім і ў галаву не прыходзіла, што індзейцы могуць паліць тытунь для задавальненьня.

Радрыга дэ Херас (Rodrigo de Jerez) і Луі дэ Торэс (Luis de Torres), чалец каманды адкрывальніка і перакладчык Калюмба, першымі ўбачылі індзейцаў Таіна за паленьнем табаку. Вярнуўшыся на радзіму, Херас патрапіў у турму. Яго жонка, убачыўшы, як падчас паленьня ў мужа з рота і носу ідзе дым, паведаміла аб гэтым царкоўным уладам. Суд інквізіцыі быў строгі.