Гэта, нараўне з іншымі эканамічнымі паслабленьнямі, пашырыла магчымасьці мануфактураў, і да часу цыгарнага буму, які распачаўся ў ЗША у пачатку 90-х і пачаў распаўсюджвацца па сьвеце, Гандурас меў усе перадумовы апынуцца на грэбні хвалі. Сёньня цыгары з гэтай цэнтральна-амэрыканскай краіны займаюць другую пазыцыю ў ЗША па аб’ёме паставак.

Асаблівасьць гандураскай вытворчасьці – падзел працы на цыгарнай фабрыцы, калі паўфабрыкат – напаўняльнае лісьце, загорнутае ў злучныя ліст – рыхтуюць адны працаўнікі, а апошнюю апэрацыю – абкручванне покрыўным лістом – выконваюць іншыя. Што тычыцца саміх цыгараў, тады як некаторыя гандураскія мануфактуры падладзілі свае сумесі да сучасных густаў, арыентаваных на слабыя, мяккія цыгары, большасьць вытрымліва ў сваіх прадуктах характэрную гандураскую танальнасьць, якая вызначаецца паняцьцем full-bodied і што лучыць іх з “гаванами”, і якія ў цэлым успрымаюцца як моцныя цыгары. Гэтыя вытворцы перакананыя, што сапраўды закаханыя ў цыгары рана або позна прыходзяць да “паўнаважкага” тытуню.

Першыя тытунёвыя плянтацыі былі заснаваныя на Санта-Дамінга ў 1521 годзе, за 50 гадоў да першых кубінскіх плянтацыяў. Аднак нестабільная палітычная сітуацыя на працягу XIX стагоддзя на выспе, прыкметна замарудзіла станаўленьне цыгарнай вытворчасьці. Становішча плянтатараў Дамініканы прыкметна палепшылася з атрыманьнем выспай незалежнасьці ў 1845 годзе. Доўгі час цень гаванскай цыгары не даваў магчымасьці дамініканскім плянтатарам паказаць сябе.

Але з усталяваннем рэжыму Фідэля Кастра на Кубе шматлікія вядомыя кубінскія вытворцы перанесьлі сваю вытворчасьць цыгараў менавіта сюды, на Гаіці. Амэрыканскае эмбарга, якое абвалілася на Кубу, паскорыла адраджэньне вытворчасьці цыгараў у Дамініканскай Рэспубліцы. За два годы экспарт цыгараў падвоіўся і патроіўся. З 1995 году Дамінікана, вырабляючы каля 93 млн. высакаякасных цыгар, адстойвае сваё права на першае месца сярод экспартэраў цыгараў скручаных уручную. У сярэдзіне 90-х амерыканцы настолькі захапіліся цыгарамі, скручанымі ўручную, што сталі зваць іх «цёмным» або «карычневым» золатам.

У даліне Сыбаа, у падножжа грудоў, навакольных Сант’яга, знаходзяцца лепшыя плянтацыі Дамініканы: Віла Ганзалес, Ла-Вэга, Пуэрта-Плата, Сант’яга-Радрыгес, Валвэрдэ і Монтэ-Крысьці. Варта таксама згадаць плянтацыі Semana, зьмешчаныя на ўсходзе ад Паўночных Кардыльераў, і плянтацыі Сан-Хасэ-дэ Акоа і Сан-Крыстабаль на захадзе Дамініканскай Рэспублікі.

Ва ўсіх кубінскіх цыгарах (іх яшчэ завуць гаванамі) 100% натуральнага прадукту. Аднак каштоўнасьць цыгары залежыць таксама і ад спосабу вытворчасьці: зробленыя яны ўручную або машынным спосабам. Цыгары, скручаныя ўручную, звычайна даўжэй. Покрыўны ліст у іх эластычны, тоўсты і тонкі, акуратна налепленая капялюшык. Пікантны нюанс: шматлікія мужчыны вераць, што цыгары скручваюць кубінскія жанчыны на сваіх аголеных сьцёгнах. Вядома, гэта ня так.

Сапраўды гэтак жа, як навакольле Бардо і Бургундыі падзяляюцца на вінаробныя раёны, тэрыторыя Кубы, ідэальныя для тытуняводства, падзеленыя на пяць правінцыяў, у якіх выгадоўваецца тытунь рознай якасьці і кожны сваім спосабам. Гэта правінцыя Ар’ентэ, вобласьць Рэмэдыас, раён Партыда, мясцовасьць Сэмі-Ўэлтэ, вобласьць Ўэлта-Абаха.

1. Навізна: жыхароў старога сьвету захапляе ўсё тое, што адбываецца ў Амэрыцы;
2. Карысьць для здароўя: у то час лічылі, што з дапамогай тытуню можна лячыць язву;
3. Гадоўля тытуню апынулася незвычайна прыбытковай справай.

Эканоміка, у канчатковым рахунку, і прадыктавала стаўленьне да тытуню ўсяго заходнеэўрапейскага грамадства.

Пасьля знікненьня з твару плянэты індзейцаў Таіна, тытунь канчаткова перастаў асацыявацца са старажытнымі культамі, і яго сталі ўжываць нават сьвятары. Але пытаньне аб тытуні доўгі час заставалася адчыненым. Так, праз 130 гадоў пасьля адкрыцьця Калюмбам Новага Сьвету, рымскі тата Урбан 8 выдаў булу, патрабуючы забароны тытунекурэньня.

Аднак у 1664 годзе кароль Гішпаніі выдае ўказ, які прадпісвае ўвесь тытунь, які не ўжываецца на месцы, накіроўваць у Сэвілью. Гішпанскія кармэнсыты пераўтвараюць тытунёвае лісьце ў puros — так нарадзілася сучасная цыгара.

Далейшае распаўсюджваньне тытуню стала справай часу. Аднак яно не было такім ужо гладкім, паколькі ўжываньню чужога зельля запрацівіліся служэбнікі царквы. Яны зьвязвалі паленьне тытуню з ідалапаклонствам. Ім і ў галаву не прыходзіла, што індзейцы могуць паліць тытунь для задавальненьня.

Радрыга дэ Херас (Rodrigo de Jerez) і Луі дэ Торэс (Luis de Torres), чалец каманды адкрывальніка і перакладчык Калюмба, першымі ўбачылі індзейцаў Таіна за паленьнем табаку. Вярнуўшыся на радзіму, Херас патрапіў у турму. Яго жонка, убачыўшы, як падчас паленьня ў мужа з рота і носу ідзе дым, паведаміла аб гэтым царкоўным уладам. Суд інквізіцыі быў строгі.