Аксэсуары для захоўваньня

Самае простае рашэньне – купляць цыгары паштучна, па меры неабходнасьці, у спэцыялізаваных крамах, абсталяваных шафамі, якія захоўваюць puros пры ідэальных вільготнасьці і тэмпературы. Але ня ў кожнага паблізу маецца такая крама. Акрамя таго, не заўсёды ажыцьцяўляецца бесперабойная пастаўка цыгараў той або іншай маркі. Аднак, каб у поўнай меры нацешыцца квінтэсэнцыяй водараў гаванскай, дамініканскай або гандураскай цыгары, гэта значыць большасьці цыгараў ручнога зьвінаньня, іх варта паліць пры вільготнасьці, максымальна набліжанай да той, пры якой яны былі вырабленыя.

Высмаглая цыгара становіцца далікатнай, яе покрыўны ліст можа разарвацца. Паліцца такая цыгара занадта хутка, даючы зьедлівы дым. Калі цыгара захоўвалася пры падвышанай вільготнасьці, яна будзе дрэнна гарэць. Яе дым становіцца цяжкім, дае адчуваньне глейкасці ў роце, у такіх умовах цыгара можа заплясьнець і згніць.

Каб ня страціць свае смакавыя якасьці, «трапічная» цыгара павінна захоўвацца пры адноснай вільготнасьці 70%. Такія ідэальныя ўмовы немагчыма стварыць у гарадской кватэры. І нават у прыгарадзе рэдка сустрэнеш аматара цыгар, у якога ў склепе падтрымліваецца неабходная вільготнасьць паветра. Рашэньні гэтай праблемы прапаноўваюць шматлікія вядомыя экспэрты, такія як: Belrive, Condat, Coprova, Davidoff, Dunhill, Elie Bleu, Eurocave, Humidef і інш.

Патрэбны ўзровень вільготнасьці – першасная, але не адзіная ўмова правільнага захоўваньня цыгараў. Важную ролю грае тэмпэратурны рэжым. Сама цыгара, як і тытунь, баіцца перападаў тэмпературы. Ідэальнай была бы тэмпература каля +18°C, якая забясьпечвае неабходную прахалоду і перашкаджае зьяўленьню лазыядэрмы – дробных чарвячкоў, якія сілкуюцца тытунем і здольных хутка знішчыць зьмесціва цэлай цыгарнай шафы. Яны зьяўляюцца, ледзь тэмпература перавысіць +20°C.

Патрэбны тэмпэратурны рэжым забясьпечвае адмыслова абсталяваны склеп. Ад простых мадэляў х’юмідараў з плексыглясу да раскошных асобнікаў з явару, ня кажучы ўжо аб увільгатняльных шафах, – выбар сапраўды велізарны і ставіць пакупніка ў цяжкое становішча, бо прапанаваныя тавары адрозніваюцца ня толькі сваім вонкавым выглядам, але і спажывецкімі ўласьцівасьцямі і ступеньню эфэктыўнасьці.

Вентыляцыя розных відаў зьяўляецца найболей эфэктыўным сродкам увільгатненьня. Існуюць паўпрафэсыйныя сістэмы вентыляцыі, якія могуць абслугоўваць досыць вялікія плошчы – ад шафы да цэлага пакою. Цыгары ў гэтым выпадку можна захоўваць, не вымаючы з скрынак. Падтрыманьне вільготнасьці забясьпечваецца прыладай выпарэньня вады. Пасьля пар зьбіраецца ў адмысловы чан. Варта сістэматычна правяраць стан чану, каб пазьбяггуць распаўсюджваньня мікробаў.

Большасьць існых сістэмаў увільгатненьня патрабуюць выкарыстаньня дэмінэралізаванай вады. У звычайнай вадзе занадта шмат мінэральных рэчываў (у першую чаргу, кальцыя), а таксама бактэрыяў і грыбковых спораў. Усё гэта выводзіць апарат з ладу. Дыстыляваная вада падыходзіць для невялікіх сістэмаў на пеннай аснове. Дэмінэралізаваная вада, прадаваная ў спэцыялізаваных крамах і некаторых супэрмаркетах, рэкамэндуецца для сістэмаў з частай зьменай вады.

1. Навізна: жыхароў старога сьвету захапляе ўсё тое, што адбываецца ў Амэрыцы;
2. Карысьць для здароўя: у то час лічылі, што з дапамогай тытуню можна лячыць язву;
3. Гадоўля тытуню апынулася незвычайна прыбытковай справай.

Эканоміка, у канчатковым рахунку, і прадыктавала стаўленьне да тытуню ўсяго заходнеэўрапейскага грамадства.

Пасьля знікненьня з твару плянэты індзейцаў Таіна, тытунь канчаткова перастаў асацыявацца са старажытнымі культамі, і яго сталі ўжываць нават сьвятары. Але пытаньне аб тытуні доўгі час заставалася адчыненым. Так, праз 130 гадоў пасьля адкрыцьця Калюмбам Новага Сьвету, рымскі тата Урбан 8 выдаў булу, патрабуючы забароны тытунекурэньня.

Аднак у 1664 годзе кароль Гішпаніі выдае ўказ, які прадпісвае ўвесь тытунь, які не ўжываецца на месцы, накіроўваць у Сэвілью. Гішпанскія кармэнсыты пераўтвараюць тытунёвае лісьце ў puros — так нарадзілася сучасная цыгара.